Iron & Grace • De Rijder • Motorrijbewijs

Motorrijbewijs op latere leeftijd: eindelijk tijd voor jezelf

Een lang uitgestelde wens, samen met je kind beginnen en ontdekken dat het avontuur al lang voor je rijbewijs begint.

Meer dan twintig jaar zat ik achterop bij mijn man. Motorrijden was al die tijd onze gezamenlijke hobby en ik genoot ervan. Zelf op een motor stappen kwam er alleen nooit van. Mijn taak achterop was jarenlang overzichtelijk: vasthouden en niet gillen. Mijn man zei regelmatig dat ik eigenlijk zelf moest gaan rijden. Dat vond ik best een mooi idee, maar vervolgens ging het gesprek meestal weer ergens anders over.

Sommige plannen blijven nu eenmaal jarenlang ergens in je achterhoofd zitten. Je wilt het ooit nog eens doen, maar er is altijd wel iets dat voorgaat. Werk, een gezin, financiële verplichtingen en de dagelijkse drukte. Motorrijden was voor mij zo’n wens die steeds een plekje opschoof op de lijst.

Onze zoon reed ook regelmatig met zijn vader mee. Zijn droom was een eigen motor en een motorrijbewijs. Vlak voor zijn eenentwintigste besloot hij ervoor te gaan. Dat maakte het ineens een stuk concreter. Het begon bij mij te kriebelen. Niet omdat het moest of omdat anderen het deden, maar omdat ik het zelf wilde.

We gingen met de auto naar Goes voor een cursusdag. Het werd een gezellige dag, waarop we ook tijd vonden om een visje te eten bij de kraam en in het centrum tussen de platen en vinyl te kijken. Daarna volgde het serieuzere gedeelte: ook het theorie-examen deden we samen, direct na elkaar. We slaagden allebei.

Daarna liepen onze trajecten al snel uiteen. Hij had zijn motorrijbewijs binnen vijf maanden op zak. Een combinatie van leeftijd, lef en, laten we eerlijk zijn, gewoon talent. Ik zeg het met moederlijke trots en een klein beetje jaloezie. Zelf ben ik ondertussen nog steeds bezig met mijn AVB.

Dat verschil is soms best confronterend, maar vooral een mooie illustratie van hoe verschillend een leerproces kan verlopen. En hoewel mijn rijbewijs nog even op zich laat wachten, heb ik geen moment spijt gehad van de beslissing om te beginnen.

Wanneer er eindelijk ruimte komt voor jezelf

Dat een wens jarenlang blijft liggen, betekent niet dat hij verdwenen is. Soms wacht hij gewoon tot het leven er wat anders uitziet. Kinderen worden groter en zelfstandiger, de financiële druk neemt af en je bent minder gebonden aan schoolvakanties. Niet omdat alle verantwoordelijkheden ineens verdwijnen, maar omdat er langzaam meer ruimte ontstaat voor wat je zelf graag wilt.

Soms komt zo’n besluit onverwacht. Iemand in je omgeving begint aan iets, je kijkt mee, verdiept je erin en voor je het weet zit je zelf ook bij een motorrijschool. Achteraf vind ik het best bijzonder dat mijn zoon en ik nu allebei met motorrijden bezig zijn. We zijn samen begonnen, maar volgen ieder ons eigen traject.

Twee motor helmen naast elkaar

Weer ergens helemaal opnieuw beginnen

Het is een bijzondere ervaring om op latere leeftijd weer eens ergens een echte beginner in te zijn. Je hebt inmiddels behoorlijk wat levenservaring. Je bent gewend om zelfstandig beslissingen te nemen, problemen op te lossen en verantwoordelijkheid te dragen. Maar op de motor maakt dat allemaal niet zoveel uit. De vaardigheden moet je gewoon nog leren.

Al die jaren keek ik over de schouder van mijn man mee naar de bochten. Ik dacht dat ik inmiddels wel een aardig idee had van hoe het werkte. Maar achterop zit je rustig mee te kijken, terwijl je voorop zelf de lijn moet kiezen. Dat blijkt toch een heel ander verhaal.

Mijn hoofd begrijpt sneller wat de bedoeling is dan mijn lichaam het kan uitvoeren. Mijn hoofd is al geslaagd, mijn lichaam zit nog in de wachtkamer. Ik weet dat ik ontspannen moet blijven, waar ik moet kijken en hoe ik een bocht moet benaderen. Toch lukt dat niet altijd. Mijn armen worden stijf, ik denk te veel na en soms maak ik een beweging waarvan ik achteraf zelf niet begrijp waarom ik die maakte.

Ook kijk je anders naar risico’s dan vroeger. Een motor die dreigt om te vallen of een pion die wel erg dichtbij komt, maakt je ineens heel bewust van wat er mis kan gaan. Het onbevangen lef van vroeger is niet helemaal verdwenen, maar heeft inmiddels wel gezelschap gekregen van een stemmetje dat overal even over wil nadenken.

Toch vind ik het geweldig om op deze leeftijd iets nieuws te leren. Niet omdat ik mezelf nog iets moet bewijzen, maar gewoon omdat ik het graag wil. Het is leuk om weer ergens enthousiast over te zijn, ergens naartoe te werken en te ontdekken dat je jezelf nog kunt verrassen.

Iedereen heeft zijn eigen tempo

Het verschil tussen mijn zoon en mij werd tijdens de opleiding al snel duidelijk. Waar hij de oefeningen vrij vlot oppakte, moest ik soms wat langer zoeken naar de juiste bewegingen. Dat is overigens niet alleen een verschil tussen jong en oud. Ook andere leerlingen van mijn leeftijd stappen moeiteloos op, rijden weg en halen hun rijbewijs.

Sommige mensen hebben nu eenmaal snel gevoel voor balans en motorbeheersing. Anderen moeten langer oefenen voordat bewegingen vanzelfsprekend worden. De een heeft meer lef, de ander denkt eerst drie keer na voordat hij een oefening probeert. Ik behoor inmiddels tot de categorie die soms al over de oefening heeft nagedacht voordat de motor überhaupt gestart is.

Het kan best frustrerend zijn wanneer iemand anders iets zonder moeite doet waar jij al meerdere lessen mee bezig bent. Zeker als het je eigen kind is. Je gunt hem natuurlijk zijn succes, maar ondertussen zou je zelf ook graag wat sneller vooruitgaan.

Toch heeft vergelijken weinig zin. Je ziet alleen wat er bij een ander gebeurt, niet wat eraan voorafging. Uiteindelijk gaat het erom dat je straks zelfstandig en veilig kunt rijden. Hoeveel lessen daarvoor nodig zijn, is niet het belangrijkste. Een beetje geduld met jezelf kan geen kwaad, al blijkt dat in de praktijk soms een stuk lastiger dan het klinkt.

De ene les lukt het, de andere niet

Wat ik nog steeds lastig vind, is dat een oefening die de ene les goed gaat, de volgende keer ineens weer problemen oplevert. Je denkt dat je iets onder de knie hebt en verwacht dat je de volgende les gewoon verder kunt. Maar zo werkt het niet altijd.

De langzame slalom is daar een goed voorbeeld van. Ik weet wat de bedoeling is, maar blijf soms te stijf op de motor zitten. Juist bij lage snelheid moet je ontspannen blijven bewegen. Zodra ik te veel bezig ben met de pionnen, gaat het mis. Mijn instructeur zegt het bijna iedere les: kijk niet naar de pion, maar naar het stuk ertussen. Bij de snelle slalom geldt precies hetzelfde. Mijn ogen hebben alleen soms hun eigen plannen en springen toch weer naar de pionnen.

En dan is er de halve draai. Links is voorbeeldig, rechts nog in ontwikkeling. Je weet dat je het kunt, want je hebt het al eens gedaan, maar op dat moment wil het gewoon niet. Na een paar weken niet oefenen moet ik soms ook weer even zoeken naar de juiste beweging.

Tijdens een les klapte het voetsteuntje ineens in toen ik wilde wegrijden. Geen idee waarom, want het was nog nooit gebeurd. Blijkbaar vond zelfs mijn voetsteuntje dat het tijd was voor een pauze.

Ik betrap mezelf er inmiddels op dat ik hardop mopper wanneer iets weer niet lukt, om daar vervolgens zelf om te moeten lachen. Mopperen helpt niet, maar het lucht wel op. Soms voelt het alsof ik zelf ook een beetje inklap: net als alles op zijn plek lijkt te zitten, vouw ik toch weer dubbel.

Gelukkig zijn er ook de kleine momenten waarop alles samenvalt. Een slalom die eindelijk soepel gaat, een draai die precies goed uitkomt of een oefening die je uitvoert zonder er voortdurend over na te denken. Dan zit je even met een grote glimlach op de motor. Yes, het lukt!

Het is een merkwaardige combinatie van frustratie en plezier. Je kunt flink balen wanneer iets niet gaat, maar daardoor voelt het moment waarop het wel lukt misschien juist extra goed.

Een motorhelm en motorkleding liggen klaar bij een motorfiets op een landelijk oefenterrein.

De mensen die je onderweg helpen

Een goede klik met je instructeurs maakt voor mij veel verschil. Je bent bezig met iets wat je nog niet beheerst en waarbij je soms best onzeker kunt zijn. Dan is het prettig wanneer iemand begrijpt dat niet iedere leerling op dezelfde manier leert.

Ik heb geluk met mijn instructeurs. Wanneer een oefening niet lukt, krijg ik daar geen vervelend gevoel over. Natuurlijk word je gewezen op wat beter kan en moet je soms gewoon nog een keer proberen. Maar er is ook ruimte om fouten te maken, opnieuw te beginnen en op je eigen tempo vooruitgang te boeken.

Dat vind ik belangrijk. Het gaat niet alleen om het uitvoeren van oefeningen, maar ook om vertrouwen opbouwen en situaties leren inschatten. Je moet de motor leren beheersen, maar ook ontspannen en bewust leren rijden. Het is fijn wanneer een instructeur je positief uitdaagt en tegelijkertijd rekening houdt met wat je nodig hebt.

Het plezier begint al onderweg naar de les

Wat ik vooraf niet had verwacht, is hoeveel plezier ik nu al heb. Ook al ben ik nog volop bezig met mijn AVB.

De rit naar het oefenterrein duurt ongeveer een kwartier, en de terugweg ook. Het zijn geen lange toertochten of spectaculaire routes, maar juist die korte ritjes laten me voelen waarom ik dit zo graag wil. Even op de motor zitten, de omgeving bekijken en genieten van het rijden. Het geeft me iedere keer zin om verder te leren.

Dat geldt zelfs bij slecht weer. Ik weet inmiddels hoe het is om in een gigantische regenbui terecht te komen en doorweekt aan te komen. Niet bepaald mijn meest charmante aankomst, maar achteraf moest ik er vooral om lachen.

En dan zijn er de dagen waarop het eigenlijk te warm is om uitgebreid oefeningen te doen en er gewoon gereden wordt. Heerlijk. Geen pionnen, geen halve draai die opnieuw moet en geen langzame slalom waar ik maar niet ontspannen doorheen kom. Gewoon rijden en genieten van de omgeving. Dat zijn de momenten waarop ik even vergeet dat ik nog aan het leren ben.

Misschien is dat wel de leukste ontdekking tot nu toe: je hoeft niet te wachten tot je rijbewijs binnen is om plezier te hebben in wat je doet.

Motorrijder rijdend op het strand

Waar je het uiteindelijk voor doet

Natuurlijk wil ik mijn rijbewijs halen. Het zou fijn zijn om die AVB-oefeningen achter me te laten en zelfstandig de weg op te gaan. Maar wanneer ik vooruitkijk, zie ik vooral wat er daarna allemaal mogelijk wordt.

Het lijkt me geweldig om samen met mijn man op pad te gaan. Eerst korte ritten in de omgeving, later misschien een weekend naar de Eifel. Mooie wegen, kleine plaatsen, onderweg ergens stoppen en niet iedere kilometer vooraf plannen. En wie weet worden de plannen ooit groter: de Noordkaap of de Stelviopas. Bij die laatste moet ik nog even denken aan al die bochten. Eerst maar eens mijn rechterdraai fatsoeneren.

Het gaat me niet om zoveel mogelijk kilometers. Op de motor beleef je een omgeving anders dan vanuit de auto. Je bent meer buiten, voelt de temperatuur veranderen en merkt veel directer hoe het landschap om je heen verandert. De route wordt een groter onderdeel van de reis.

Voor Bonvia opent dat ook nieuwe mogelijkheden: andere routes, bestemmingen en verhalen om over te schrijven. Het past bij wat ik graag doe: reizen, kijken en ontdekken. Maar bovenal is het fijn om weer iets te hebben waar we samen naar uit kunnen kijken. Een nieuwe hobby die bij deze levensfase past en hopelijk nog jarenlang meegaat.

Ik ben nog niet klaar.

De AVB blijft voorlopig een uitdaging en er komen vast nog lessen waarop iets wat gisteren prima ging, vandaag weer niet lukt. Het duurt waarschijnlijk langer dan ik ooit had gedacht.

Wanneer ik na een les naar huis rijd, weet ik meestal precies waarom ik hieraan begonnen ben. Het gevoel op de motor, de voorpret voor de volgende les en alle ritten die nog voor ons liggen, maken dat ik iedere keer weer met plezier terugkom.

Jarenlang was motorrijden iets voor later. Inmiddels is het onderdeel van mijn leven, ook zonder rijbewijs. Ik ben nog aan het oefenen, maak fouten, mopper af en toe op de pionnen en moet soms opnieuw ontdekken hoe een halve draai ook alweer werkt. Maar ik ben begonnen aan iets wat ik al heel lang wilde.

Meer dan twintig jaar zat ik achterop en keek ik mee over de schouder van mijn man. Nu leer ik zelf het stuur vast te houden. Het rijbewijs komt hopelijk vanzelf. Tot die tijd is er nog genoeg te leren, te proberen en vooral van te genieten.

Verder ontdekken

Je motorrijbewijs halen is één manier om de wereld van Bonvia te beleven. Er valt nog zoveel meer te ontdekken.