Na het AVB-examen gebeurt er vaak iets bijzonders. Ineens draait het niet meer om pionnen. Niet meer om halve draaien, uitwijkoefeningen of de vraag of je die ene slalom vandaag eindelijk goed rijdt.

Je gaat de weg op. Niet meer rondjes rijden op een oefenterrein, maar echte wegen. Wegen met auto’s die onverwachte dingen doen, rotondes die sneller dichterbij komen dan je had gedacht en bochten die verdwijnen achter bomen.

Verkeer dat zich niets aantrekt van het feit dat jij pas net begonnen bent.

Ergens tijdens die eerste verkeerslessen gebeurt vaak iets waar veel mensen niet op rekenen.

Voor het eerst voelt motorrijden niet meer als iets dat je probeert te leren.

Voor het eerst voelt het een beetje als motorrijden.

AVD staat voor Algemene Verkeersdeelname.

Dat klinkt behoorlijk officieel, maar eigenlijk betekent het vooral dat je leert deelnemen aan het verkeer als motorrijder.

Niet meer oefenen met de motor, maar onderweg zijn mét de motor.

Tijdens het AVB-traject was je vaak nog druk met techniek. Schakelen, remmen, kijken en balans houden vroegen voortdurend je aandacht.
Tijdens AVD blijft dat natuurlijk belangrijk, maar langzaam verschuift de focus naar iets anders.

Niet omdat je alles perfect beheerst, maar omdat sommige dingen steeds vanzelfsprekender worden. Je hoeft niet meer bewust na te denken over iedere handeling en daardoor ontstaat er ruimte om verder vooruit te kijken en het verkeer te lezen.

Langzaam ontstaat er ruimte om van het rijden zelf te genieten, je gaat verder kijken dan de volgende handeling en kan je de omgeving echt te zien.

Het zijn vaak de kleine momenten; de bocht die ineens soepel gaat of een rustige provinciale weg waar alles klopt. Gewoon een stukje rijden waarop je even vergeet dat je eigenlijk nog aan het lessen bent.

Misschien zijn dat juist de momenten waarop motorrijden langzaam onder je huid kruipt.

Hoe ziet het AVD-examen eruit?

Tijdens het examen rijdt de examinator meestal achter je aan in een auto en via een oortje krijg je aanwijzingen over de route. Voor veel mensen voelt dat vooraf behoorlijk spannend, alsof ieder foutje direct zichtbaar is en er voortdurend iemand over je schouder meekijkt.

Maar meestal ontdekken leerlingen al snel dat het examen minder draait om perfect rijden dan ze hadden verwacht. Je hoeft geen perfecte motorrijder te zijn, je hoeft alleen te laten zien dat je veilig, zelfstandig en verantwoordelijk kunt deelnemen aan het verkeer.

Waar kijkt een examinator eigenlijk naar?

Veel mensen denken vooraf dat het examen vooral draait om fouten vermijden maar uiteindelijk kijkt een examinator meestal naar iets anders.

Een examinator kijkt bijvoorbeeld naar hoe je situaties inschat, of je ver genoeg vooruit kijkt en of je veilige keuzes maakt wanneer het verkeer daarom vraagt.

Kun je zelfstandig deelnemen aan het verkeer zonder dat iemand voortdurend moet ingrijpen?

Eigenlijk draait het examen vooral om vertrouwen. Niet alleen vertrouwen in jezelf, maar ook het vertrouwen dat andere weggebruikers kunnen hebben in jouw gedrag op de weg.

Want voorspelbaar rijden is vaak veel belangrijker dan perfect rijden.

Waarom vinden zoveel mensen AVD leuker?

Waar AVB soms voelt als oefenen, voelt AVD als rijden.

Je ontdekt nieuwe wegen, je rijdt langere stukken en je merkt hoe een motor aanvoelt in echte situaties.

Ergens tussen die lessen door begrijp je opeens waarom zoveel mensen verliefd worden op motorrijden.

Niet vanwege examens of het rijbewijs, maar vanwege die momenten waarop je onderweg bent en even nergens anders hoeft te zijn.

Het examen is niet het eindpunt

Voor veel mensen voelt AVD als het laatste obstakel voordat het echte avontuur begint, maar eigenlijk is het vooral de laatste stap van het leerproces.

Want ook na je rijbewijs blijf je leren. Nieuwe wegen, omstandigheden en ervaringen.

Misschien is dat juist het mooie van motorrijden; je bent nooit echt klaar met leren.

Maar ergens onderweg merk je dat dat ook niet hoeft, je bent gewoon steeds verder onderweg.