Al voordat ik begon met motorrijlessen wist ik dat ik hier het meest tegenop zou zien: de voertuigbeheersingsoefeningen (AVB), misschien nog wel meer dan de examens zelf.

Het idee dat je een motor stapvoets tussen pionnen moet manoeuvreren, een halve draai moet maken in een klein vak of een noodstop precies goed moet uitvoeren, vond ik eerlijk gezegd behoorlijk intimiderend.

Ik ben geen 21 meer en dat merk ik soms tijdens de lessen. Waar anderen nieuwe dingen snel oppakken, moet ik sommige oefeningen gewoon vaker herhalen. En dat is oké.

Wat mij vooral opvalt, is hoe verschillend de oefeningen voelen. De langzame oefeningen voelen bijna onnatuurlijk traag, terwijl de snelle juist sneller gaan dan mijn hoofd prettig vindt.

Mijn instructeur bleef steeds zeggen: kijk de bocht in, niet naar de motor. Zodra je kijkt waar je naartoe wilt, wordt alles rustiger.

Inmiddels snap ik waarom. Op het moment dat ik naar een pion, mijn snelheid of versnelling kijk, wordt alles onrustig. Zodra ik kijk naar waar ik heen wil, lijkt het vanzelf makkelijker te gaan.

Wat mij helpt is één stap vooruit denken. Niet op het laatste moment nog schakelen of remmen, maar vooraf al rust creëren in wat ik ga doen.

En misschien wel het belangrijkste: iedereen heeft zijn eigen tempo. Het maakt niet uit hoe snel je leert, zolang je elke les iets beter wordt dan de vorige.

Natuurlijk zijn er lessen waarop niets lukt. Regen, spanning, oefeningen die ineens niet meer kloppen. Maar er zijn ook lessen waarop alles ineens vanzelf lijkt te gaan.

Misschien heb ik ook wel echt geluk gehad met mijn motorrijschool. Niet alleen vanwege twee fijne instructeurs, maar ook omdat het oefenterrein op nog geen kwartier rijden ligt.

Iedere les begint en eindigt daardoor met een stukje rijden op de openbare weg. En juist die ritjes zijn soms mijn favoriete onderdeel van de les.

Tijdens de oefeningen ben je bezig met techniek. Maar onderweg naar het oefenterrein valt dat allemaal even weg. Dan ben je gewoon aan het motorrijden.

Vooral als je even een omweg door de polder moet maken – een wegafsluiting, een onweersbui – besef je het pas goed:

Hiervoor wilde ik mijn motorrijbewijs halen.